Het typografische, handgeschreven ex libris - het prototype van boekmerken met een onderwerp en compositie - heeft een eeuwenlange geschiedenis. Boeken vertegenwoordigden in die tijd een uitzonderlijke waarde. Eigenaars van bibliotheken: kloosters, geestelijken, feodale heren - markeerden hun collecties met een teken en beschermden ze daarmee tegen dieven. Afschrijvers brachten aan het begin van een boek een schriftelijke aanduiding aan dat het boek toebehoorde aan een bepaalde bibliotheek of persoon. Later begon men het boek te versieren met een getekende vignette die met initialen was vervlochten. Als het oudste Russische handgeschreven boekmerk wordt het ex libris beschouwd van de stichter van de bibliotheek van het Solovetski-klooster, abt Dosifej (ca. 1490). Getekende ex librissen waren niet algemeen verbreid en kwamen voor in de tijd van kleine bibliotheken. Met de ontwikkeling van de boekdrukkunst kwam in plaats van het getekende ex libris een gegraveerd, los van het boek aangebracht etiket. Dit waren plaketten op de binnenzijde van de band of het schutblad, in de vorm van een afdruk van een wapen, monogram, initiaalteken of tekst. Ook werd het superexlibris toegepast - een teken of wapen dat in de buitenband was gedrukt. In de negentiende eeuw raakte een zuiver zakelijke manier om boeken te markeren verbreid. Het typografische boekmerk verschijnt; het bevat informatie over de bibliotheek, het boek en de eigenaar. Daarin overheerste het decoratief-ornamentele element. In de regel waren dergelijke tekens gezette, incidenteel-typografische etiketten of stempels. De heropleving van het typografische ex libris als bijzondere richting binnen de kunst van het boekmerk dateert uit de tweede helft van de twintigste eeuw. In deze periode neemt de rol van letterontwerp en artistieke kalligrafie toe. In ex librissen met een onderwerp en thema nam het lettertype een bijzondere plaats in. In de regel wordt een typografisch ex libris gereproduceerd door het graveren van een plaat of lithografische steen, met de zeefdrukmethode of op typografische wijze. Tegenwoordig wordt steeds vaker de hulp van de computer ingeroepen. Het moderne typografische ex libris brengt de fantasie, individualiteit en het temperament van zowel de eigenaar van de miniatuur als de kunstenaar levendig tot uitdrukking. De compositorische volmaaktheid van het typografische boekmerk wordt bereikt door de juiste keuze van associatieve middelen voor de opbouw, de wisselwerking met de inhoud, de constructieve compositie en de formele schrijfwijze van de letters, door de beknopte uitdrukking van de vorm en het grafeem van de schrijfwijze. Het typografische boekmerk is een object van beschouwing en studie. Het wekt de verbeelding, roept emoties op en leidt binnen in de wereld van de onbewuste waarneming. Deze miniatuur is een zelfstandig kunstwerk met zijn eigen code, waarin de tekst iets meer is dan een massa letters die achter elkaar staan. Het ex libris, hoe het ook is uitgevoerd - met een fijne of brede pen, met een ronde of platte kwast, gegraveerd of getekend, uitgevoerd in een computerprogramma of opgeplakt - blijft altijd een impulsieve drager van informatie, een actieve geleider van de moderne cultuur.